Hoe leer je jezelf te dragen wanneer de grond regelmatig onder je voeten vandaan zakt? In de voorstelling Als wolken konden doden onderzoekt Naomi Seine haar leven als jongvolwassene met angst. Ze heeft te maken met verlatingsangst, controleverlies, pleinvrees, paniekaanvallen, dwang en escapisme. In de voorstelling deelt Naomi haar kijk op angst door middel van poëtische teksten en elektronische muziekproducties.
Duiveltjeklopt soms alleen even aankomt soms met koffers en al in m’n hoofd wonengaat op mijn bank staanmaakt een rommeltje van mijn keukenzet de verwarming op graadje 666 en plakt enge plaatjes op mijn muursoms krijg ik Duiveltje periodes lang mijn huis niet uitgejaagden soms, zeg maar zo’n paar keer per dagstaat Duiveltje op, zet ie zich schrapen begint dan keihard te schreeuwendaarna gaat Duiveltje weer zitten
Naomi: “Mijn werk begint vanuit mijn persoonlijke verhaal. Op het podium probeer ik eerlijk en kwetsbaar te zijn. Ik onderzoek daarin mijn gedachten en gedrag; maar ook dat van anderen. Ik wil licht schijnen op de kracht die in kwetsbaarheid zit.”
Theaterkrant: “De muzikale voorstelling Als wolken konden doden begint bijna fluisterend. De stem van theatermaker en afgestudeerd zangeres Naomi Seine maakt meteen iets los in het publiek. Het streelt een bepaald plekje in de hersenen, zo’n stem. Zacht en voorzichtig als ze haar instrument in het begin ook inzet, kwetsbaar is de stem van Seine niet. Met een bewonderenswaardige controle in meerdere registers, houdt ze die wil tot luisteren een voorstelling lang vast.”